Grieven zijn doelgericht

Een vriendin vertelde me van een moeilijke situatie en dat ze daar flink last van had. Ik luisterde en begreep de moeite. En ik dacht ondertussen aan het feit dat haar verhaal ook een grief is, een grief tegen een situatie – willen dat een situatie anders is dan die is.
Meestal zie ik een grief als iets gericht tegen een persoon. Die persoon doet iets, of zegt iets, of laat iets na en daar raak ik dan upset van. (Upset is zo’n mooie Engelse term die het hele scala aan negatieve emoties weergeeft.) Ik neem een persoon iets kwalijk en heb daar zo mijn oordelen over. Ja, dat is een grief.

Tijdens dat gesprek met de vriendin realiseerde ik me weer eens hoe gemakkelijk grieven zich laten vermommen. Haar grief zag ik duidelijk. Die vriendin is ook student van Een cursus in wonderen en ik gaf haar zelfs nog het advies om een bepaalde paragraaf uit de Cursus te lezen. Maar in datzelfde gesprek vertelde ik iets over de ‘wandaden’ van een ander en hoe ik daar last van had. Dat voelde niet helemaal goed, maar ik deed het toch.

Ik zag dus een grief gedaan door een ander. Dat heb ik nou vaak. Ik zie allereerst de vergissing bij de ander. Pas na langere of korte tijd – steeds korter de laatste tijd – begint het me te dagen waar, wanneer en hoe ik dezelfde vergissing maak. De vorm kan anders zijn maar dat doet er niet toe. De inhoud van een grief is geen liefde, duidelijk voelbaar aan de vermoeidheid die het me geeft.

Na het gesprek was ik eerst bezig met haar grief zien, die leek het duidelijkst. Dus ik heb soms nog een omweggetje nodig om te zien waar ik me vergis, om te zien hoe ik projecteer en vooral wíl projecteren om van mijn schuld af te komen – zo lijkt dat.

Waarom doe ik dat? De Cursus geeft antwoord, uiteraard.
De aanleiding voor dit artikel was mijn upset én wat ik de volgende ochtend las in werkboekles 87, de les van die dag. De woorden kwamen als nieuw bij me binnen en wakkerden het gloeilichtje van mijn wil weer aan, mijn wil dat er licht is, liefde.
Het ego wenst individueel te zijn, apart van anderen, anders, afgescheiden en wil ‘zelf doen’.
Hoewel ik dit al vaak heb gelezen en heel vaak heb verteld, sprong nu het inzicht van het papier af en landde in mijn mind. Ah, dáárom doe ik dat! Daarom koesteren we grieven. Ik WIL mijn grieven met als doel mijn apartheid te bewaren en te bewaken – ook wel speciaalheid genoemd in de Cursus.
Maar tegelijkertijd houd ik daarmee het licht van de liefde van me weg. Hier zit het doelgerichte want als ik besluit voor liefde te kiezen ziet het ego de bui van haar verdwijning al hangen. Als ik voor liefde kies geef ik het ego prijs aan het licht van de geest (T4.I.3:2) en dan herken ik dat het egodonker er nooit is geweest, dat dat niets is! Dan wordt het ego weggeschenen en meteen daarmee mijn individualiteit, mijn speciaalheid. Het gaat op in het licht van de Eenheid, die we in werkelijkheid zijn. In werkelijkheid zijn we nooit echt weggegaan uit de Eenheid. Zie de inleiding in KlaarHeden bij hoofdstuk 3.

Dus ik koester grieven omdat ik bang ben voor het licht! Wow. Ik ben bang voor verlossing. Ik ben bereid de Hemel ervoor op te geven. (T24.II.3:7)

Als het ego eenmaal is ‘weggeschenen’ ben ik wakker geworden. Dan blijft het lichaam bestaan, mét de persoonlijkheid, maar dan alleen nog als communicatiemiddel. Ik hecht er dan niet meer zo aan. Tot ook het lichaam verdwijnt en God de laatste stap kan zetten.

Toepassing

Ik zag dus de grief van de ander en vond het zeer logisch dat we last hebben van situaties buiten ons! Zeker als het gaat om zeer dierbare dierbaren. Logisch toch dat dat moeilijk is!
De oorzaak van de upset ligt buiten me, volkomen gerechtvaardigd is, valt geen speld tussen te krijgen en ik kan er niets aan doen.
Of ik denk dat er uiteraard dingen moeten veranderen, dat er maatregelen nodig zijn in de vorm. (Dit zal binnen de droom trouwens waar zijn, maar dit is nu niet waar het over gaat. Passende maatregelen in de vorm zullen in me opkomen als ik kies voor liefde.)Voor de toepassing van dit weten zullen we de weerstand moeten herkennen, erkennen en er doorheen moeten. Weet echter dat die weerstand niet misselijk is. Het bestaan van het ego, en dus van ons individuele zelf, hangt af van juist NIET kiezen voor liefde, niet kiezen voor vergeving. Het liefst heeft het ego dat we niet eens beseffen dat we überhaupt kúnnen kiezen, dat we een mind hebben met een keuzekracht erin – het ego houdt ons het liefst ‘mindloos’.

Dus het antwoord is zoals altijd vergeving zoals de Cursus bedoelt. Dat is een proces van kijken aan de hand van de innerlijke Gids – is kijken zonder oordeel. Oh, ik zie dat ik een grief koester, ik zie dat ik een afkeuring heb over een situatie of persoon, ik wil dat het anders is dan het is, oh ja, dan dien ik te kijken! Ook en juist als ik denk dat mijn verwijt volkomen gerechtvaardigd is. Hoe gelijk we ook kunnen hebben in de vorm, in de wereld – blijft dat ik me niet echt stromend stil zacht gelukkig voel als ik in weerstand of in een grief zit en de liefde van God ver weg houd. (Het ego zal wel gelijkhebbend zelfgenoegzaam spinnend tevreden zijn omdat het de schuld prettig denkt te kunnen projecteren.)

Vergeving is dus een beslissing, een keuze, een beweging, een proces zonder schuld. We maken vergissingen, dat is alles. Het donker heeft niet de kracht de werkelijkheid van de liefde aan te tasten. Laten we de tijd nemen om te groeien en ons te herinneren dat we liefde zijn.

Schrijven 

Het ligt voor de hand. Je zult ongetwijfeld ook situaties meemaken waarin je upset raakt, voelt dat je iets of iemand iets kwalijk neemt en wil dat het anders is dan het is.
Vaak voelen we op het moment zelf wel dat er iets niet klopt maar zijn we nog niet in staat een andere keuze te maken. Geeft niet, ieder moment kan dat alsnog. Als we terugdenken aan een situatie en ons daar niet lekker over voelen is de vergissing er nog op dát moment, klaar voor een nieuwe keuze. Het verleden is voorbij.

1* Neem een paar minuten om de situatie in steekwoorden weer te geven. Wie waren erbij betrokken? Wat werd er gezegd? Wat deed er precies pijn? Wat voel je nu precies?
2* Wat zijn de grieven? De oordelen? Wat had er anders gemoeten? Wat zou je willen? Wat was je verlangen?
3* Noteer ook wat je weerstand allemaal te vertellen heeft. Geef de weerstand een stem. Kijk of je het donker van de weerstand in durft te gaan, aan de hand van je innerlijke Gids, al is het maar even.
4* Zit dan een tijdje stil, maak de keuze voor het licht, voor zachtheid en luister. Luister naar wat je innerlijke Gids te vertellen heeft.
5* Schrijf tot slot een elfje of een paar regels.