* Grieven zijn doelgericht

Een vriendin vertelde me van een moeilijke situatie. Ik luisterde en begreep haar. Ik realiseerde me dat haar verhaal een grief is tegen een situatie – willen dat een situatie anders is dan die is.
Meestal zie ik een grief als iets gericht tegen een persoon. Die persoon doet iets, of zegt iets, of laat iets na en daar raak ik dan upset van. (Upset is zo’n mooie Engelse term die het hele scala aan negatieve emoties weergeeft.) Ik neem een persoon iets kwalijk en heb daar zo mijn oordelen over. Ja, dat is een grief.

Hoe gemakkelijk laten grieven zich vermommen! Haar grief zag ik duidelijk. Maar in datzelfde gesprek vertelde ik iets over de ‘wandaden’ van een ander en hoe ik daar last van had.
Dat heb ik nou vaak. Ik zie allereerst de vergissing bij de ander. Pas na langere of korte tijd – steeds korter de laatste tijd – begint het me te dagen waar, wanneer en hoe ik dezelfde vergissing maak. De vorm kan anders zijn maar dat doet er niet toe.
Dus ik heb soms nog een omweggetje nodig om te zien waar ik me vergis, om te zien hoe ik projecteer en vooral wíl projecteren om van mijn schuld af te komen – zo lijkt dat.

Waarom doe ik dat? De Cursus geeft antwoord, uiteraard.
De aanleiding voor dit artikel was mijn upset én wat ik de volgende ochtend las in het Werkboek, les 87. De woorden kwamen als nieuw bij me binnen en wakkerde het gloeilichtje van mijn wil weer aan, mijn wil dat er licht is, liefde.
Het ego wenst individueel te zijn, apart van anderen, anders, afgescheiden en wil ‘zelf doen’.
Het inzicht sprong van het papier af en landde in mijn mind. Ah, dáárom koesteren we grieven. Ik WIL mijn grieven met als doel mijn individualiteit te bewaren en te bewaken – speciaalheid dus.
Maar tegelijkertijd houd ik daarmee het licht van de liefde van me weg. Hier zit het doelgerichte, want als ik besluit voor liefde te kiezen, ziet het ego de bui van haar verdwijning al hangen. Als ik voor liefde kies geef ik het ego prijs aan het licht van de geest (T4.I.3:2) en dan herken ik dat het ‘egodonker’ er nooit is geweest, dat dat niets is! Dan wordt het ego weggeschenen en meteen daarmee mijn individualiteit, mijn speciaalheid. Het gaat op in het licht van de Eenheid, dat we in werkelijkheid zijn.
Dus ik koester grieven omdat ik bang ben voor het licht! Wow. Ik ben bang voor verlossing. Ik was zelfs bereid de Hemel ervoor op te geven. (T24.II.3:7)

Als het ego eenmaal is ‘weggeschenen’ ben ik wakker geworden. Dan blijft het lichaam bestaan, mét de persoonlijkheid, maar dan alleen nog als communicatiemiddel. Ik hecht er dan niet meer zo aan, neem het niet meer zo serieus. Tot ook het lichaam verdwijnt en God de laatste stap kan zetten.

Toepassing
Ik zag de oorzaak van de upset buiten me, volkomen gerechtvaardigd, valt geen speld tussen te krijgen. Ik dacht dat er dingen moesten veranderen, dat er maatregelen nodig waren in de vorm. (Dit zal binnen de droom trouwens waar kunnen zijn, maar dit is nu niet waar het over gaat. Passende maatregelen in de vorm zullen in me opkomen als ik kies voor liefde.)

Voor de toepassing van dit weten zullen we de weerstand moeten herkennen, erkennen en er doorheen gaan. Weet echter dat die weerstand niet misselijk is. Het bestaan van het ego, en dus van ons individuele zelf, hangt af van juist NIET kiezen voor vergeving. Het liefst heeft het ego dat we niet eens beseffen dat we überhaupt kúnnen kiezen – dat we een mind hebben met een keuzekracht erin.

Het antwoord is zoals altijd vergeving zoals de Cursus bedoelt. Het is een beslissing, een proces van kijken aan de hand van de innerlijke Gids – dus zonder oordeel.

Schrijven
Schrijven doet je je emoties voelen, je gedachten duidelijk worden, je inzichten naar boven borrelen.
Je zult ongetwijfeld ook situaties meemaken waarin je upset raakt, voelt dat je iets of iemand iets kwalijk neemt en wil dat het anders is dan het is.
Vaak voelen we op het moment zelf wel dat er iets niet klopt maar zijn we nog niet in staat een andere keuze te maken. Geeft niet, ieder moment kan dat alsnog. Als we terugdenken aan een situatie en ons daar niet lekker over voelen is de vergissing er nog op dát moment, klaar voor een nieuwe keuze. Het verleden is voorbij.

‘Je hebt niets te verliezen door met open ogen te kijken …’ (T15.VII.3:6)

Neem voor ieder punt 3 tot 10 minuten – zet eventueel een timer.
1* Geef de situatie in steekwoorden weer. Wie waren erbij betrokken? Wat werd er gezegd en/of gedaan? Wat deed er precies pijn? Wat voel je nu precies?
2* Wat zijn de grieven? De oordelen? Wat had er anders gemoeten?
3* Noteer ook wat je weerstand allemaal te zeggen heeft. Geef de weerstand een stem.
4* Zit dan stil, maak de keuze voor zachtheid en luister. Luister naar wat je innerlijke Gids te vertellen heeft.
5* Schrijf tot slot een gedichtje of een paar regels.

Dit artikel is gepubliceerd in het MICMagazine 1/20