Waarom ik gestopt ben met facebook

Ken je het gevoel dat je vastgeplakt zit aan het scherm? Dat je je laat afleiden van waar je echt mee bezig wilt zijn? Het idee dat je niets mag missen? Dat je aandacht naar buiten gaat in plaats van naar binnen? Dat je het gevoel hebt iets te moeten met de boodschappen van anderen?

Ook al is het nog zo fijn om te lezen hoe het met iedereen is – lees ik dat trouwens wel echt? Facebook is een ‘happy place’. Als er iets niet zo lekker loopt wordt dit meestal niet vermeld. Zou ik dat trouwens allemaal willen weten?

Ik zal de berichten van mijn zoon met zijn gezin en wijnwinkel Saudade missen. Ik zal op een andere manier met mijn familie in Australië in contact willen zijn. Ik zal mensen missen en me gaan afvragen hoe het met ze is. Ik zal nog minder op de hoogte zijn. Ik zal vaker de telefoon pakken en mailen en daardoor meer persoonlijk contact voelen. Ik zal me minder verplicht voelen om alles te volgen. Ik zal meer stilheid ervaren en wat dat geeft aan mooi en lastig.

Het stoppen past bij de fase waar ik nu in ben. Mijn boek is begin vorig jaar afgerond en gaat nu goed de wereld in. Ik ben gestopt met de schrijfcafés vanuit het verlangen naar mijn leven en werk volledig wijden aan spiritualiteit, aan Een cursus in wonderen. Of, om het mooi te zeggen, vanuit verlangen naar mijn leven en werk volledig mystiek te beleven.

Het stoppen met facebook past hier naadloos in.